Βλέπω πάντα με συμπάθεια την αναρχία της βλάστησης και ειδικά την ακατάβλητη θέλησή της να διαπεράσει το τσιμέντο και να αναδυθεί προς το φως. Όταν όμως αυτό κάνει τα πεζοδρόμια αδιάβατα και αναγκάζει τους πεζούς να κινούνται στην άσφαλτο, κι όταν αυτό συμβαίνει σε πάμπολλα σημεία στο κέντρο και τις συνοικίες του Βόλου, υπάρχει πρόβλημα.
Η πολιτική του Μπέου για το αστικό πράσινο όλα αυτά τα χρόνια είναι ένας άθλος φενακισμού και παραπλάνησης.
Από τη μια, σπαταλούνται εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ και εργατοώρες για τις διαρκώς ανανεούμενες ανθοσυνθέσεις στους παραλιακούς άξονες του Βόλου. Παρτέρια φορτωμένα με μια ξεπερασμένη διακοσμητική επιτήδευση, (ένας αστικός λουλουδοπόλεμος, εξηγήσιμος ίσως από την μόνη πολιτισμική αναφορά του Δημάρχου: τα σκυλάδικα) προορισμένα να πλαισιώνουν τις σέλφι των τουριστών.
Κι από την άλλη, όλος ο υπόλοιπος Βόλος παρατημένος, χωρίς φροντίδα, με μοναδικές παρεμβάσεις ότι μπορεί να μεταφραστεί σε μεγάλες επικερδείς εργολαβίες δηλαδή βάρβαρα μαζικά κλαδέματα. Η συντήρηση των λιγοστών χώρων πρασίνου στα ενδότερα της πόλης γίνεται σποραδικά, επιλεκτικά και διεκπεραιωτικά, χωρίς νοιάξιμο και σχεδιασμό, χωρίς νέες δεντροφυτεύσεις ή δημιουργία νέων πάρκων. Ακόμα κι αιωνόβια εμβληματικά δέντρα όπως τα κυπαρίσσια του Κοιμητηρίου ξεριζώνονται με παράνομο τρόπο, για να επιδειχτεί προεκλογικά το αλαζονικό νταηλίκι του Δημάρχου.
Τελικά η στάση του Μπέου απέναντι στο πράσινο συνοψίζεται στη διπλή έννοια του «επιδειξία». Φανταχτεροί εντυπωσιασμοί στη βιτρίνα, κι επίδειξη της αρρενωπής αδιαφορίας του σε όλη την υπόλοιπη πόλη.
