Θλίψη έχει σκορπίσει στον Βόλο ο θάνατος του Μιχάλη Χατζηκυριάκου, πολιτικού μηχανικού. Ο εκλιπών ήταν ιδιαίτερα γνωστός στην τοπική κοινωνία, ενώ έχαιρε σεβασμού των συναδέλφων του.Ήταν ένας πολύ καλός επαγγελματίας, προσιτός άνθρωπος, με διάθεση προσφοράς και πάντα δίπλα σ’ όποιον τον είχε ανάγκη.Δυστυχώς διαγνώστηκε με σοβαρό πρόβλημα υγείας. Εδωσε γενναία μάχη, όμως άφησε την τελευταία του πνοή βυθίζοντας στο πένθος τους οικείους του.Η κηδεία του θα γίνει μεθαύριο Κυριακή 11 Ιανουαρίου 2026 και ώρα 3.30 μ.μ. στον Ιερό Ναό Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης Βόλου
Ο Νίκος Παπαπέτρος
Αισθάνομαι την ανάγκη να εκφράσω δημόσια τη βαθύτατη θλίψη μου για το θάνατο του φίλου μου Μιχάλη Χατζηκυριάκου, που έφυγε σήμερα απ τη ζωή, πριν καν φτάσει τα 70 του χρόνια. Γνωριζόμασταν από το μακρινό 1980, όταν ο Μιχάλης είχε ήδη ξεκινήσει την επαγγελματική του σταδιοδρομία ως πολιτικός μηχανικός, εγώ δε στα τέλη της δεκαετίας του 80 ως νεαρός δικηγόρος. Κατόρθωσε πανάξια να ανελιχθεί τόσο επιστημονικά, όσο και επιχειρηματικά και να θεωρείται ως ένας από τους πιο πετυχημένους μηχανικούς και κατασκευαστές της πόλης μας. Δεν θέλω όμως να σταθώ σ’ αυτό. Αλλά στον αγωνιστή Μιχάλη, που πάλεψε από μικρός, όντας φτωχότατος, να κατακτήσει τη ζωή και τη γνώση, κάνοντας τόσες και τόσες δουλειές για να επιβιώσει στην αρχή και στη συνέχεια για να σπουδάσει. Στον αγωνιστή της πολιτικής, με τον οποίον συνυπήρξαμε στους ίδιους χώρους, αφήνοντας και εκεί ανεξίτηλο το στίγμα του. Ήταν περήφανος για την οικογένειά του, για τα παιδιά του, που όλοι τους δυστυχώς θα βιώσουν τραγικά την απώλειά του. Μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση η λεβεντιά με την οποία αντιμετώπισε το πρόβλημα της ασθένειάς του, όταν πριν λίγο καιρό συναντηθήκαμε στο γραφείο μου και μου είπε «σε μερικούς μήνες φεύγω».Με είχε τηλεφωνήσει και νόμιζα ότι θα συζητούσαμε για τίποτα υποθέσεις. Τι πιο σοβαρή υπόθεση απ τη ζωή….Η πόλη έχασε ένα εξαίρετο τέκνο της, επιστήμονα και επιχειρηματία, εμείς έναν φίλο, αλλά η οικογένειά του το στήριγμά της. Η μνήμη του ας δίνει σε όλους κουράγιο.
