Αλέξης Τσίπρας
Προσφέρουμε λύσεις στα προβλήματα, όχι μόνο αναδεικνύοντάς τα, αλλά καταθέτοντας και εναλλακτικές προτάσεις για την επίλυσή τους. Ένα ολιστικό σχέδιο για τη διακυβέρνηση της χώρας: εναλλακτικό, προοδευτικό, ριζοσπαστικό, που μπορεί να δώσει μια άλλη προοπτική για τον τόπο. Αυτός είναι ο ρόλος μας.
Και εδώ επιτρέψτε μου να σταθώ και στις διαρκείς επιθέσεις που δεχόμαστε το τελευταίο διάστημα. Και εγώ προσωπικά, αλλά όχι μόνο ,και στελέχη μας στοχοποιούνται από την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ. Δεν πρόκειται να απαντήσω με προσωπικούς χαρακτηρισμούς, σας διαβεβαιώνω, ό,τι και να ακούσω. Ούτε πρόκειται να επιτρέψω να μετατραπεί η πολιτική μας αντιπαράθεση σε έναν εμφύλιο στον Προοδευτικό Χώρο.
Γιατί ποιος ωφελείται όταν η δημόσια συζήτηση περιστρέφεται γύρω από τις συγκρούσεις της αντιπολίτευσης, αντί να περιστρέφεται γύρω από τις ευθύνες της κυβέρνησης; Ποιος ωφελείται όταν, αντί να συζητάμε για την ακρίβεια, την ενέργεια, τη στέγη, το εισόδημα, αναλωνόμαστε σε προσωπικές και όχι πολιτικές αντιπαραθέσεις; Η απάντηση είναι απλή. Όλοι σε αυτή τη χώρα μπορούν να την απαντήσουν. Μία τέτοια συζήτηση εξυπηρετεί πολιτικά την κυβέρνηση και μόνο την κυβέρνηση. Και απομακρύνει την προσοχή των πολιτών από τις καταστροφικές συνέπειες της πολιτικής της.
Δεν θα κάνω λοιπόν τη χάρη και δεν θα κάνουμε τη χάρη στον κύριο Μητσοτάκη, αντί να ασχοληθώ και να ασχοληθούμε μαζί του, να ασχολούμαστε με τον κύριο Ανδρουλάκη και τις επιθέσεις του, τις διαρκείς και τις προσωπικές.
Και θέλω να θυμίσω κάτι: Εμείς γεννηθήκαμε —ας μην το ξεχνάμε αυτό,για να είμαστε στο πολιτικό σύστημα της χώρας μας ο αντίπαλος πόλος της Ν.Δ.Απέναντι στη Ν.Δ. Εναλλακτική, όχι συμπληρωματική δύναμη.
Αυτό το κενό ήρθαμε να καλύψουμε. Εμείς δεν έχουμε συνεργαστεί κυβερνητικά με τη Ν.Δ. Και η πολιτική μας διαδρομή ,η πολιτική μου διαδρομή , ήταν μια διαδρομή απέναντι στη Δεξιά, απολύτως καθαρή. Όσο και αν προσπάθησαν να μας σπηλώσουν στη μνήμη του ελληνικού λαού, η διακυβέρνηση του 2015-2019 έχει μείνει με ένα σύνθημα, με μια φράση: «Πρώτη φορά Αριστερά».
Αυτή ήταν η φράση.
Και πέρα από τα συνθήματα, επί της ουσίας, ήταν μια κυβέρνηση που πέρα από τη μάχη με την Τρόικα και τα μνημόνια, τη μάχη για τη στήριξη της κοινωνίας, έφερε και προοδευτικές τομές σημαντικές: Την ιθαγένεια στα παιδιά των μεταναστών που γεννιούνται στην Ελλάδα, την ταυτότητα φύλου, την επίλυση του Μακεδονικού, σειρά θετικών ρυθμίσεων στην εργασία, το Κοινωνικό Εισόδημα Αλληλεγγύης. Είχε αριστερό πρόσημο αυτή η κυβέρνηση. Και είχε αριστερό πρόσημο γιατί κατάφερε να μειώσει τον δείκτη φτώχειας, να στηρίξει τους αδύναμους σε σχέση με τους ισχυρούς, όμως κυρίως και για μια σειρά ταυτοτικά ζητήματα, όπως σας ανέφερα.
Δεν πιστεύω, λοιπόν, ότι υπάρχει έστω κι ένας πολίτης που μπορεί να τον βρείτε στον δρόμο, να βγείτε έξω στον δρόμο, στα καφενεία, στις πλατείες, στα πεζοδρόμια, έστω κι ένας πολίτης σε αυτή τη χώρα, που αν τον ρωτήσετε, να θεωρεί πιθανό να δει κάποια στιγμή στο μέλλον εμένα να κάθομαι στα ίδια έδρανα με τον κύριο Μητσοτάκη. Ούτε έναν δεν θα βρείτε.
Και όχι μόνο με τον κύριο Μητσοτάκη, αλλά και με τον κύριο Πιερρακάκη, τον κύριο Δένδια, τον κύριο Χατζηδάκη, τον Βενιζέλο ή τον Στουρνάρα, για να μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας, σε σχέση με τα σενάρια που εξυφαίνονται. Εμείς, λοιπόν, με τη Δεξιά είμαστε ασύμβατες ευθείες,μην το ταλαιπωρούμε άλλο.
Άλλοι, όμως, πρέπει να ξαναδούν τις ευθείες και τις τεθλασμένες τους γραμμές. Και θα είμαι ευθύς, γιατί άλλο οι επιθέσεις και μάλιστα οι προσωπικές που τις αποστρέφομαι απολύτως και άλλο η ανάγκη η πολιτική διαφωνία να κατατίθεται και η αντιπαράθεση να γίνεται επί πολιτικών επιλογών.
Ο κύριος Ανδρουλάκης έχει δηλώσει ότι αποκλείει τη συνεργασία με τη Νέα Δημοκρατία, επικαλούμενος μάλιστα την απόφαση του πρόσφατου συνεδρίου του. Έχει επίσης, όμως, πει στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης, σε σχετική ερώτηση για το με ποιον θα κυβερνήσει αν δεν είναι πρώτος, ότι ο ελληνικός λαός θα αποφασίσει με την ψήφο του για τη διακυβέρνηση της χώρας. Και χθες πάλι δήλωσε πως πρωθυπουργός θα γίνει ο αρχηγός του πρώτου κόμματος. Τώρα, πώς συνάδουν όλα αυτά μαζί, ας μου εξηγήσει κάποιος.
Ιδίως όταν σχεδόν σε όλες τις μετρήσεις, αυτή τη στιγμή η Νέα Δημοκρατία του κ. Μητσοτάκη παραμένει στην πρώτη θέση.
Θα το πω ακόμη πιο απλά: Αν ούτε ένας πολίτης δεν πιστεύει και δεν θα βρείτε κανέναν στον δρόμο να σας απαντήσει πως είναι πιθανή μια συγκυβέρνηση δική μου και της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης με τη Δεξιά και τη Νέα Δημοκρατία, υπάρχει άραγε έστω ένας πολίτης που, αν τον ρωτήσετε, να αποκλείει κατηγορηματικά και εντελώς την πιθανότητα συγκυβέρνησης Νέας Δημοκρατίας – ΠΑΣΟΚ μετά τις επόμενες εκλογές;
Πιστεύω ότι δεν θα βρείτε. Εγώ γυρνάω στον κόσμο, κουβεντιάζω. Κουβεντιάζω με ανθρώπους. Δεν το θέλουν βέβαια, αλλά δε θα βρείτε ούτε έναν να το αποκλείσει κατηγορηματικά.
Εγώ θέλω να επαναλάβω κάτι: Όλα τα κόμματα της προοδευτικής και δημοκρατικής αντιπολίτευσης τα σέβομαι. Σέβομαι το ΠΑΣΟΚ, όπως σέβομαι και το ΚΚΕ, όπως σέβομαι και τον ΣΥΡΙΖΑ που θέλει να διατηρήσει την παρουσία του. Και αυτό δεν το λέω στα λόγια. Το έχω αποδείξει έμπρακτα μέσα από την πολιτική μου διαδρομή.
Πριν έναν χρόνο και πλέον, αρχές Οκτώβρη ήταν πέρυσι, παραιτήθηκα από βουλευτής. Δεν αξιοποίησα κανένα προνόμιο: ούτε της βέβαιης επανεκλογής που έχουν οι πρώην πρωθυπουργοί, ούτε καν τις παρουσίες στη Βουλή ή τις βουλευτικές αποζημιώσεις. Δεν έχτισα τα πολιτικά μου σχέδια ούτε πάνω σε βουλευτικά προνόμια, ούτε πάνω σε κρατικές αποζημιώσεις, ούτε πάνω σε περιουσιακά στοιχεία —κομματικά εννοώ,παρότι θα μπορούσε να πει κανείς ότι εγώ συνέβαλα τα μέγιστα στη δημιουργία τους ή τη διαφύλαξή τους.
Εκλεγμένος πρωθυπουργός δύο φορές, και μάλιστα με ποσοστά 35-36% σε δύο εκλογικές αναμετρήσεις ήμουν, όταν πήρα το ρίσκο της ψήφισης της απλής αναλογικής. Μου κόστισε. Μας κόστισε. Αλλά δεν το μετανιώνω. Γιατί πιστεύω ειλικρινά και βαθιά στην ανάγκη προγραμματικής συνεννόησης των προοδευτικών δυνάμεων στον τόπο και κοινής δράσης εκεί όπου συμφωνούν.
Προφανώς όμως, όσο δεν είμαστε στο ίδιο κόμμα και είμαστε διαφορετικά κόμματα, θα είμαστε ανταγωνιστές. Αλλά ο ανταγωνισμός μας πρέπει να είναι στο πώς θα παράγουμε καλύτερες ιδέες, καλύτερη πολιτική για να πείσουμε τους πολίτες, πώς θα αντιπολιτευτούμε καλύτερα σήμερα τη Νέα Δημοκρατία, τη Δεξιά και τις ιδιωτικές πολιτικές.
Πίσω από την επιλογή λοιπόν της ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ να κάνει την Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη και εμένα προσωπικά τον βασικό του αντίπαλο και εχθρό, πιστεύω, συντρόφισσες και σύντροφοι, ότι δεν κρύβεται μονάχα μια υπαρξιακή πολιτική αγωνία. Κρύβεται και κάτι άλλο: Κάποιοι τρέμουν την ιδέα πως μπορεί αύριο να συγκροτηθεί μια προοδευτική εναλλακτική κυβέρνηση στον τόπο με την Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη ως βασικό της κορμό.
Και να πούμε και μια αλήθεια ακόμη: Μερικοί στην αντιπολίτευση προτιμούν χίλιες φορές τον Μητσοτάκη και τη Δεξιά, παρά μια προοδευτική κυβέρνηση με κορμό την Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη. Ακριβώς γι’ αυτό είναι που επιλέγουν τη στρατηγική της έντασης και των διαρκών επιθέσεων.
Αυτό ασφαλώς δεν το ανακαλύψαμε τώρα. Το είχαμε καταλάβει όταν είχαν αρνηθεί να ψηφίσουν την απλή αναλογική, ανοίγοντας έτσι διάπλατα τον δρόμο στον Κυριάκο Μητσοτάκη. Το 2019 ήρθε ο Κυριάκος Μητσοτάκης και το 2016 άνοιξε αυτός ο δρόμος.
Το εμπεδώσαμε όταν το 2023, μετά από τέσσερα χρόνια διακυβέρνησης της Ν.Δ. και αφού είχε ξεσπάσει, να θυμίσω, το σκάνδαλο των υποκλοπών, αφού είχαν γίνει τα Τέμπη, η τραγωδία, το έγκλημα των Τεμπών, αυτοί αρνήθηκαν να δηλώσουν την υποστήριξή τους στην προοπτική μιας προοδευτικής διακυβέρνησης, με τα γνωστά επακόλουθα.
Το έχουμε διαπιστώσει πάρα πολλές φορές, ακόμα και όταν νόμιζαν οι αφελείς πως αν έχανε ο Τσίπρας, θα άνοιγε ο δρόμος να γίνουν οι εναλλακτικές λύσεις. Κι όμως εγώ έφυγα. Παραιτήθηκα. Τους έστρωσα αυτόν τον δρόμο, μήπως και τα καταφέρουν αυτοί απέναντι στη Δεξιά. Και τι έκαναν τρία χρόνια τώρα; Τίποτα.
Αυτή είναι και η αιτία που είμαι σήμερα σε αυτό εδώ το έδρανο και είμαστε όλοι μαζί εδώ σε αυτόν τον χώρο και δίνουμε αυτή τη μάχη.
Η αιτία είναι αυτή: Να υπάρξει στον τόπο μας ισχυρή, δυνατή, προοδευτική παράταξη που θα μπορεί να κοιτάει στα μάτια τη Δεξιά και να την αντιμετωπίζει στα ίσα στις επόμενες εκλογικές αναμετρήσεις.
